expect the final blast

Voorspelling van kenners: binnen nu en een jaar zal er een enorme mondiale disruptie cruciale faciliteiten platleggen, gegenereerd door ai in verkeerde handen. De gehackte supermarktkoelingen van afgelopen week zullen daarbij kinderspel blijken. Tel daarbij op: ecologische crises en een wapenwedloop (plus bijbehorend discours) die geen tegenkracht meer lijkt te hebben. Plus een stel mannen ziek in hun hoofd, met teveel macht. Plus een versplinterde democratie die zich niet meer kan organiseren for the greater good, comateus als de bevolkingen achter hun smartphone hangen, of voor het eeuwig vertier van Netflix en consorten liggen.

Biedt dit ruimte voor hedonisme? Ik voel juist eerder het tegenovergestelde. Sinds de eerste bizar enge hittegolf van dit jaar ervaar ik een urgentie die ik niet eerder in mijn leven heb gevoeld. Mooie zaken organiseren voor lieve mensen op kleine schaal is nu het credo. De bullies ongelijk geven, permanent, op alle mogelijke fronten. Consumer’s protest: weg van foute companies, bewust kopen.

Tune of the hour to go with these thoughts: Nine out of ten van Caetano Veloso. Veloso schreef het begin jaren zeventig toen hij met Gilberto Gil in exile in Londen woonde, weggestuurd door het toenmalige militaire bewind van Brazilië, dat hen als agitatoren te verstaan had gegeven ‘dat hun fysieke welzijn niet langer kon worden gegarandeerd’. Dictatoriaal eufemisme voor: wegwezen, anders overleef je het niet. Een van mijn favoriete Veloso songs die het wonderwel doet in deze Eindtijd.

[Verse 1]
Walk down Portobello Road to the sound of reggae
I’m alive
The age of gold, yes, the age of, the age of old
The age of gold, the age of music’s past
Hear them talk as I walk, yes, I hear them talk
I hear they say, “Expect the final blast”
Walk down Portobello Road to the sound of reggae
I’m alive

[Refrain]
I’m alive e vivo
Muito vivo, vivo, vivo
Feel the sound of music banging
In my belly, belly, belly, belly

[Verse 2]
Know that one day I must die
I’m alive
And I know that one day I must die
I’m alive
Yes, I know that one day I must die
I’m alive

[Refrain]
I’m alive e vivo
Muito vivo, vivo, vivo
In the Electric Cinema
Or on the telly, telly, telly

[Chorus]
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten film stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive

[Verse 1]
Walk down Portobello Road to the sound of reggae
I’m alive
The age of gold, yes, the age of, the age of old
The age of gold, the age of music’s past
Hear them talk as I walk, yes, I hear them talk
I hear they say, “Expect the final blast”
Walk down Portobello Road to the sound of reggae (Ooh)
I’m alive

[Refrain]
I’m alive e vivo
Muito vivo, vivo, vivo
Feel the sound of music banging
In my belly, belly, belly, belly

[Verse 2]
Know that one day I must die
I’m alive
Know that one day I must die
I’m alive
Yes, I know that one day I must die
I’m alive

[Refrain]
I’m alive e vivo
Muito vivo, vivo, vivo
In the Electric Cinema
Or on the telly, telly, telly

[Chorus]
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten film stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten film stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive
Nine out of ten film stars make me cry
I’m alive (Bora Macau, ooh)

[Outro]
Nine out of ten movie stars make me cry
I’m alive, alive, alive