heavy rotation week 36

Muziek die me heeft geraakt deze week, we doen niet meer aan Spotify links. Koop dit op bandcamp of live in een indie record store, of beluister het via Tidal of Qobuz.

Jon Irabagon, Winds (Irabagon goes Strawinksy! fantastisch)
Jon Irabagon, Foxy (liveopname, post-Trane, post-Ayler, een onvoorstelbaar vulkanische, orgiastische stroom van creatieve ideeën die allemaal invoelbaar en emotioneel blijven, echt waanzin-hoedan? Met dank aan Anne van de filmclub die me op deze rietblazer wees)
Ambrose Akinmusire & Mary Halvorson, Slo-mo neon luminate hoverings
Angine de Poitrine, vol. 1 en 2
Raynald Colom, Evocacion (prachtige latin jazz uit Barcelona van trompettist Colom met een all star bezetting, o.a. Aruan Ortiz, Eric McPherson, Omer Avital, Tremendita en Chicuelo, album uit 2009, herontdekt in eigen collectie)
Hihats in Trees, Artefacts (Lander G. in supervorm)
Volkk, Book of air (2016, live opname in De Singel, Antwerpen) (muziek die dwingt tot aandachtig luisteren en focus, geniaal)
Tashi Dorji, Improvisations for nylon string guitar part I (dit album van deze Bhutanse gitarist gekocht na een fenomenaal optreden in de serie Ruiskamer powered by VierNulVier en Miry)
Seppe Gebreurs, Hugo Antunes, Paul Lovens, The Room: Time & Space
Rodrigo Amado, This is our language
Rordrigo Amado, Northern Liberties (binnen het toch niet dun gezaaide veld van impro saxofonisten keer ik steeds terug naar deze Portugees, vanwege zijn doorvoelde, emotionele klank die dieper graaft dan louter powerplay en overweldiging)
Dikeman, Parker, Drake, Live at Cafe Oto
Campbell, Dikeman, Van der Weide, Jacquemyn, Kugel, When the time is right (van de wildblazers blijft Dikeman me dierbaar, toen hij tijdens een optreden in Ha vertelde uit een zeer orthodox-religieuze achtergrond te komen begreep ik ineens zijn felle toon beter)
Lara Rosseel, De Grote Vrouw (dit was met Giovanni Di Domenico’s Isa solo een van mijn belangrijkste Oostende-in-lockdown-living-alone-by-myself-at-the-sea survival record)
The Ambush Party, Ik wil nog niet dood