counting blessings

Deze vakantie, tot nu toe:
1. tweemaal naar Amsterdam geweest voor een workation, voor meerdere nachten. Nieuw: ik werd niet melancholisch, noch ontstond er heimwee naar mijn voormalige biotoop. In plaats daarvan: genieten van Amsterdam, en daarna vooral ook weer blij zijn om terug in Gent te zijn.

2. Bandcamp, Tidal en Qobuz herontdekt en van Spotify af. Het is klaar met de nazitechboys. Nu nog van fb en ig af. Bandcamp komt dichterbij de vroegere luisterkoopervaring, waarbij je echt dingen moest aankopen, en dus wel eens een miskoop deed, maar de vreugde des te groter was, wanneer het helemaal raak was. De leus van Tidal is on point: Listen with Intent. In plaats van het kraanwater van Spotify, waar vooral de waterleverancier rijk van wordt.

3. Ik heb ontdekt dat door dit bizarre weer (hello Ecocalypse) ik juist productiever ben geworden, omdat ik nu gewoon kies voor de koele (maar maatschappelijk gezien niet heel courante) uren in de nacht en vroege ochtend en het middagdeel gewoon oversla, dwz: ervoor kies om dan gewoon knock out te gaan (wat kan men ook anders, mijn huis leek wel 45 graden in de eerste hittegolf van juni).

4. Daarenboven: de opeenstapeling van voortdurende mensenrechtenschendingen, genocides, nepotisten aan de macht, nazitechboys kruipend in de aars van een pathologisch dementerend narcist, ineenstortende milieusystemen, etc etc maakt dat ik van de weeromstuit (Schopenhauer schrijft ergens een belangwekkend essay over het fenomenologisch belang van het begrip ‘juist’ als radicale omkering) JUIST enorm veel energie en goesting krijg om Mooie Dingen met Fijne Mensen te realiseren.

As luck has it werk ik nu in hartje Gent met het meest bevlogen team evah. Iedere dag klinkt er een fijn warm gelach op de afdeling communicatie en productie, terwijl een heus Chief Hapiness Officer zowel vast team als ieder bezoeker onder z’n kwispelende charme-spell brengt.

Maar niet alleen boven, overal aan Kouter 29 hartje Gent zie ik mensen die met goesting bezig zijn. Sure, we hebben zorgen, zoals iedere stenen concertzaal in tijden van festivals en de cyclische dans rond het Gouden Kalf (de Meerjarige subsidies). Maar ze zijn niet onoverkomenlijk, eerder een fijne uitdaging om de geest aan te scherpen. En bovendien hebben we een Raad van Bestuur die onze artistieke missie als kern van ons DNA volledig ondersteund. Kortom: Up, Up and Away! en Forward, In All Directions!

5. Het zou ook de euforiserende (woord van de dag, maar refereert eigenlijk naar de werking van anti-depressiva) werking kunnen zijn van werken met live muziek. Maar hoe langer ik in de muziekwereld werk, hoe dieper mijn respect groeit voor de echte cultuurwerkers: de artiesten (NB: in België is ‘cultuurwerker’ de aanduiding voor het ondersteunend personeel in de culturele sector). Cases in point: zowel Sophie Straat als Frans Kalf zag ik afgelopen weekend op het heerlijke festival AFF (voorheen Absolutely Free Festival), op de gedenkwaardige locatie C-Mine te Genk. Over Straat later meer, maar bij Kalf was ik diep ontroerd door de wijze waarop hij zijn stem echt al het werk laat doen. Niks geen overdrive of geforceerdheid, puur: de stem. Ik dacht soms aan Jaap Fischer, dan weer aan Lou Reed, dan weer aan Julee Cruise (ja, sorry hoor, Generation X Reference Alert hier).

Belangrijker dan mijn persoonlijke associaties is dit: de volstrekt koele overtuiging waarmee hij zijn kunst brengt, naar een bepaald lastig zaterdagmiddag bloedheet stofzanderig buitenpubliek, tussen twee rockshows door. Grote klasse. En net als bij Helena Casella heb je bij Frans Kalf bij ieder concert het sensationele gevoel dat hij nog maar aan het begin staat van wat ongetwijfeld een prachtige carrière gaat worden. Amen en gaat dat zien en kopen, people!