Deze gedachte resoneert enorm met mijn onbehagen over de huidige tijd. Tijdens de eerste lockdown, toen ik alleen in Oostende leefde, had ik mezelf en cours de route van die Lynchiaanse tijd geabonneerd op Netflix, HBO, MUBI en Disney. Naast Spotify en YouTube had ik zo 24/7 genoeg ‘content’ (gruwelijk woord) om veertig levens te vullen en nog tijd te kort te komen.
Dit terwijl ik eerder al mezelf had genezen van een zekere vinylverslaving, die begon toen ik me realiseerde dat ik al die platen integraal niet meer kan luisteren in dit leven.
Inmiddels heb ik mezelf al tijden gedeabonneerd van al die streamers, wel sindskort zeer happy met Qobuz. Boeken keerden terug in mijn leven, met name dankzij de geweldige onafhankelijke boekhandel Paard van Troje naast m’n werk.
Onlangs tijdens een avondwandeling door centrum Gent viel me op dat de huiskamers waarbij ik binnen kon kijken werkelijk iedereen comateus aan zijn of haar smartphone gelijmd lag. Ik vroeg me af wat deze verslaving (zelf ook schuldig, to be sure) voor consequenties heeft voor bijvoorbeeld activisme of zelfs maar democratisch besef dat onze door de eeuwen heen felbevochte sociaal-democratie, met geliefde zaken als vrouwenkiesrecht, verbod op kinderarbeid, vrijheid van pers, en wat dies meer zij, op punt van bezwijken staat. Dit onder de goed georganiseerde oppressie door een internationaal leger van foute mannen die zeer dicht tegen de Twamp kliek zijn aangeschurkt sinds zijn herverkiezing. En dit alles weer tegen de achtergrond van een manifeste mondiale ecologische ramp in crescendo.
Het lezen keerde terug in mijn leven. Nu nog die smartphone weg.
Tip: Byung-Chul Han, De crisis van het narratieve (2024) en Vita contemplativa – over inactiviteit (2022). Beide verschenen bij De Nieuwe Wereld/Ten Have.
Geef een reactie