Johnny van Doorn

“Langzamerhand rijpt de idee: als ik een godsdienst heb, is ’t simpel een dichterlijke levensinstelling. Daarvoor hoef je niet in de eerste plaats verzen te schrijven of een erkend dichter te zijn. Het is een gevoel dat ruim moet worden opgevat. Willekeurig kunnen onder die beschermende paraplu vallen: een schaapherder, zingende Italiaanse ijscoventers… zigeuners, kantoorpikken…