Schweigt stille, plaudert nicht

Het moet ergens in 1995 zijn geweest dat ik mijn eerste Bach cantate op LP kocht (Kaffee Kantate en Bauern Kantate, de versie van Berlijns Kamerorkest olv Peter Schreier, Archiv, 1976). Met studievriend MJ bezocht ik regelmatig antiquariaat Hinderickx & Winderickx, toen nog aan de Utrechtse Oude Gracht naast café België gevestigd, nu in Amerongen. Door de stilte en weemoedige ambiance in die legendarische winkel, inclusief aimabele grumpy old men achter de balie, werd ik er al snel vaste klant. Zeker ook vanwege de prachtige klassieke vinylcollectie.

MJ was opgegroeid met klassieke muziek, door hem leerde ik Schubert en Bach waarderen en zo lag ineens Bach’s Kaffee Kantate op mijn draaitafel thuis. Even later zag ik in het oude Vredenburg voor het eerst Ton Koopman live, in die jaren met zijn Amsterdam Baroque Orchestra & Choir bezig met de integrale opname en uitvoering van alle cantates van Bach. Een ervaring die ik nooit zal vergeten: omdat ik op rij 1 zat kon ik voor het eerst van dichtbij zien met wat voor een enorme intensiteit, groove en spelplezier het ABO Bach tot leven brengt. Sindsdien hooked on Bach, vooral die enorm goede baslijnen, en de kernachtige cantatevorm. Koopmans ultrasnelle, dansante tempi zijn een verademing vergeleken met oude, Romantisch-trage interpretaties.

De Kaffee Kantate (uit 1734, een commentaar op de toen recente koffie rage van Leipzig) blijft een persoonlijke favoriet. Ik vond deze prachtige opname (opgenomen in het monumentale Radio Kootwijk) door de Nederlandse Bach Vereniging, uit hun reeks All of Bach. Die traverso melodie en de vocalen in Die Katze läßt das Mausen nicht, zo hemeltergend prachtig – ik bleef het dit weekend maar kijken, keer op keer. Geweldige kleine maar grootse, effectieve regie ook, en wat een sopraan!

You had me at Schweigt stille, plaudert nicht.