Gisteravond zag ik in Brouwerij Haeseveld, even buiten Gent, het Nederlandse ‘straatsymfonieorkest’ Ricciotti met als gastvocaliste Anaïs Vijgen (Klara’s De Twintigers 2025). Informeel maar heel overtuigend bracht men een repertoire steeds gelieerd aan België, variërend van obscure Vlaamse barok en een symfonische ode aan Panamarenko via Stromae en Gotye & Kimbra tot en met Plastic Bertrand als uitsmijter.
Ricciotti speelt zoals altijd guerillastyle juist op plekken ver voorbij de klassieke concertzaal: AZC’s, zorgcentra, publieke pleinen. Dit met een ongedwongen overtuigingskracht die je doet afvragen waarom klassieke muziek zo’n verouderend publiek heeft.
Ik had ze al jaren niet meer gezien, maar hun spirit is en blijft aanstekelijk en zelfs ontroerend als je aan het deprimerende wereldnieuws denkt. Ook voor en na het concert een genot om te zien: er zit zoveel speelplezier in deze jonge bende hemelbestormers (van 18 tot 30 jaar oud, dit initiatief bestaat al meer dan vijftig jaar), waarvan er trouwens ook generaties lang talent doorstroomt naar de grote orkesten van naam. Hoe hier klassieke muziekconventies doorbroken worden en jong talent de eerste tourkilometers maakt is zalvende troost voor de troebele geest. Momenteel zijn ze op Belgische tournee, aanrader.
Tchongcast 
Plaats een reactie