interbellum

Dit voorjaar zag ik Civil War (Alex Garland, 2024) en sindsdien bekruipt me iets te vaak het naargeestige gevoel dat het eerder een newsreel dan een speelfilm was die ik daar zojuist had bekeken (in het heerlijke Kino Rotterdam, een van de fijnste filmhuizen van Nederland). En vooral: dat we mondiaal richting het einde van dit interbellum aan het bewegen zijn. Net als Garlands andere films Annihilation (2018) en Ex Machina (2014) treft ook Civil War een toon die ver boven actueel en modieus gekrakeel staat en daardoor eerder documentair overkomt. Sommige critici wogen Civil War daarom als narratief wat ondermaats, maar ik vind dat juist de kracht van zijn films. Van een filmer verwacht ik vooral te tonen, interpretatie en gevoel laat Garland prettig aan de kijker.

Na een deprimerend weekend keek ik uit naar wat Jon Stewart van de gebeurtenissen rond Trump zou maken en dat geeft wel enige hoop, zoals Stewart altijd de sombere actualiteit weet om te zetten in een meer draaglijke gedachte:

“None of us knows what’s gonna happening next. Other than: there will be another tragedy in this country, self-inflicted, by us, to us. And than we will have this feeling again. I remember it on 9/11, this disorienting, holy shit stop the world I would like to get off feeling. And in that moment there will be some incredible Americans who, in the midst of it, for some unknown reason rush towards it. And get us back to some sort of equilibrium. And we’ll count on those folks to hold us together, again. And it does remind us that by a hair’s breadth we dodged a catastrophy. But it was still a tragedy, because one of those first responders lost his life. His name was Corey Comperatore, he was a retired fire chief in the area. He had given his life in service to his community and he died literally shielding his family. He’s a reminder that in those moments of crisis there are helpers, and we can all make a choice to try and be one of those people.”