raak

Ik heb grondig de schurft aan de vogeltjes, de bloemetjes en de bomen. De woorden alleen al doen me verlangen naar torenhoog en kilometerslang gewapend beton. Wat wat is dat, ‘de Natuur’, wat is ‘natuurlijk’? Je zou hierop een idyllisch antwoord kunnen verzinnen van konijntjes en klavertjes-vier tot zoete maneschijn en de pracht van de Middellandse Zee. De waarheid is dat de natuur de genadeloze hoogbloei is van het radicaal-liberalisme. De sterkste wint altijd en de zwakkere wordt er zonder pardon uitgebonjourd. Iedereen jaagt op iedereen, katten vreten hun eigen jongen op, de koekoek walst het kroost van zijn pleegouders het nest uit, misvormden worden bij de geboorte met de dood bestraft en in de jungle moet je ook niet bepaald komen aandraven met een werkgroep tegen verkrachting binnen het huwelijk. Alles ademt de ethiek uit van eerst doodslaan en dan vragen stellen. Alleen: er worden zelfs geen vragen gesteld.
(…)
Toegegeven, de mensheid staat op het punt zichzelf te vernietigen. Maar vanwaar de idee dat de mensheid ook nog ‘de natuur’ vernietigt? Alsof het hier om twee vergelijkbare grootheden ging? Wat hij ook doet, de mens is maar een miniem onderdeel van de natuur, ieder van zijn daden is natuurlijk. Whatever is, is right, zei Toulouse Lautrec, en hij kon het weten. Het onnatuurlijke bestaat niet. Wat er ook gebeurt, de natuur heeft het zo gewild en zal geen tranen storten om een planeet meer of minder.
Tom Lanoye presenteert het cirkus van de slechte smaak (1986).