Er is iets vreemds in de muziekbusiness (en misschien wel in de culturele sector at large): ego’s raken eenvoudigweg sterk uitvergroot en cynisme kan opdoemen als beroepsdeformatie. Overigens zag ik dat veel sneller en triester in Amsterdam dan in België, waar ik nu een jaar werk en woon. Ik ken maar weinig mensen die zich aan een dergelijke persoonlijkheidsontwrichting weten te onttrekken en reken mezelf rijk dat ik die zeldzame zielen veelal tot mijn intimi mag rekenen. Een van dergelijke figuren wil ik even op een sokkel hijsen: Erk Willemsen. Uitgever van o.a. Slagwerkkrant, De Gitarist, De Bassist, Interface en nog zo wat muzikantenbladen die het verbazingwekkend goed blijven doen omdat ze twee aspecten hebben die de muziekbladen van weleer (Vinyl, Oor) tegenwoordig missen: 1. adverteerders en 2. a dedicated audience. Twee jaar terug tekende Mathijs de Groot voor De Volkskrant een profiel, dat je hier kunt teruglezen. Zoals alle uitgevers die het snappen doet Erk oneindig veel meer dan print naar de drukker brengen: de sites zijn tiptop en actueel; en ook de events die vanuit de K18 stal worden georganiseerd worden hooggewaardeerd door zowel artiesten als publiek. Precovid zag ik eens Zappadrummer Terry Bozzio voor een idolaat publiek in het Haagse Paard optreden – copresentatie door K18.
Het zal niet verbazen dat ook voor een uitgever van muzikantenbladen 2020 geen fijn jaar was. Ondanks dat ken ik weinig mensen die zo monter (en dus inspirerend) blijven als Erk. Vandaag publiceerde hij (met zijn team) de jaarlijsten en observaties van de mensen achter mixedworldmusic.com. Dat kun je zoal hier teruglezen.
Ik denk nu ook aan Bas Springer, wereldmuziekschrijver en conferentiebezoeker par excellence en Mick Paauwe, een van de fijnste verschijningen op de (baby) bass in (latin-)jazz Nederland. Both are dearly missed, rest in peace.
2021 – het zal zijn.
Tchongcast 
Plaats een reactie