moeder dao

In het tweede jaar van mijn studie zag ik een film die me altijd is bijgebleven: Vincent Monnikendams Moeder Dao de schildpadgelijkende – een kinematografische verbeelding van Nederlands-Indië (1912-1933). Zonder voice-over maar des te krachtiger voorzien van een verpletterende verbeeldingskracht over wat ‘wij’ ‘daar’ deden, hoe de Nederlandse colonial mentality er in de praktijk uitzag. Een paar jaar later was er die andere film Jalan Raya Pos / De Groote Postweg, gebaseerd op de overpeinzingen van Pramoedya Ananda Toer. De perfecte compaanfilm van Moeder Dao.

Eens te meer droom ik over mijn eigen filmhuis ter grootte van een postzegel, waarin ik dit soort cinematografische parels zou kunnen screenen voor een select gezelschap intimi. Ineens mis ik Cinecenter en al die andere fijne arthouse cinemas van Amsterdam. Oostende had naar verluidt ooit een filmhuis genaamd Rialto, maar helaas. Terwijl ik in Amsterdam met een rokende Cinevillepas drie films per week zag was de laatste film die ik in een bioscoop genoot een vergetelijke West-Vlaamse duikbootthriller, in de plaatselijke Kinepolis – een gebouw dat niet alleen oogt als crematorium. Maar soit, genoeg te ontdekken hier.