Ik benader Kaap Oostende altijd vanaf de Zeedijk, en dan is de beeldengroep “Dank van de Kongolezen t.o.v. Leopold II om hen te hebben bevrijd van de slavernij onder de Arabieren” niet te missen, een tragisch achterhaald mensbeeld, in verweerd koper vervat. Een gestolde ideologie, roestend in de zeewind. Een akelige hiërarchie, met een evident blanke opperheerser en wat nondescripte zwarte onderworpenen.
Het doet me denken aan het slotbeeld van een slechte musical. Toen ik echter eens Kaap Oostende vanaf de Koningin Astridlaan naderde viel me ineens een andere gedachte te binnen: wat moet Leopold II (naast zijn bekende identiteiten als massamoordenaar, opperschurk en Koning-Bouwheer) monumentaal eenzaam geweest zijn! Als toneeltekstschrijver zou ik daar wel eens een monoloog over willen schrijven… Maar ik ben geen toneeltekstschrijver, helaas. Nog niet. Voor De Groene Amsterdammer schreef ik in 2005 een artikel over de eerste grote moderne Congo expositie in het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika in Tervuren, dat is hier terug te lezen.
Tchongcast 
Plaats een reactie