1.
We gaan hier in Brugge en Oostende weer vier (of meer) weken van zwaar gedecimeerd openbaar leven in. Nog surfend op de intense energie van zowel Amok II (2-11 oktober) als KAAP-crew ben ik tot eigener verrassing er minder bang voor dan april/mei dit jaar, toen ik me werkelijk knap beroerd voelde, als nieuweling in een vreemd land. ‘The only thing we need to fear is fear itself’ – denk ik nu.
2.
Toen ik Rutte op de Nederlandse radio hoorde dinsdagavond brak mijn hart voor de lieve, keihard werkende intimi bij Checkpoint Charlie, Bax, De Pont en l’Affiche in Amsterdam. Gisteravond stond de eigenaar van een Brugs restaurant met tranen in de ogen aan onze tafel. Dit is echt immens en niet te bevatten zo groot.
3.
Het is zo’n heerlijk elkaar bevestigend ritueel onder intellectuelen om het over ‘levensveranderende’ poëzie/literatuuuur, etc. te hebben. Ik mag dat zelf ook graag doen, maar enige ijdelheid zit daar toch wel in vrees ik. Toch heb ik de afgelopen maanden dagdagelijks troost ervaren bij het lezen van de volgende regels van Rumi (1207-1273, in vertaling).
The Guest House
This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they are a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.
The dark thought, the shame, the malice.
meet them at the door laughing and invite them in.
Be grateful for whatever comes.
because each has been sent
as a guide from beyond.
Tchongcast 
Plaats een reactie